"10' Παράδεισος.." ~Μυρτώ

κι ύστερα κόλαση.. Ρουτίνα ναι.. Κόλαση όχι. Ωστόσο αυτές οι "ανάσες".. οι τόσο αναζωογονητικές που παρόλο το οξυγόνο καταφέρνουν να σου κόβουν την ανάσα.. κι εκείνο το καρδιοχτύπι.. που διώχνει όλη τη συνήθεια που έχει χυθεί στο βλέμμα σου και έχει ποτίσει το κορμί σου.. πόσο αλλόκοσμα όμορφα  μπορεί να είναι.. κι είναι που νιώθεις ένας μικρός θεός.. κι αυτή η μικρή ανάπαυλα είναι ικανή να σου δώσει τέτοια ώθηση.. ν' αντέξεις, να ανταπεξέλθεις.. δε μιλώ για σαρκική απόλαυση απαραίτητα.. Μιλώ για ό,τι έχεις ξεχάσει.. για ότι η καθημερινότητα έσβησε με μίσος.. διέγραψε σχεδόν και σε έκανε να λησμονήσεις.. είναι η αγωνία.. είναι το "παιχνίδι".. είναι μια συστολή και μια έλλειψη οικειότητας.. που προκαλούν μια γλυκιά αναστάτωση.. που καθόλου πριν.. όταν κρεμόμουν από δαύτη δεν απολάμβανα.. 

"Το δικό σου το λίγο" ~ Μυρτώ

"Το δικό μου το πολύ πως να χωρέσει στο δικό σου το λίγο! Κι οι δυο μας δυσανασχετούσαμε δικαιολογημένα. Όμως μέσα σ' αυτό το λίγο σου, σ' αυτό το περιορισμένο σου, είχα την κακοτυχία να διακρίνω σκιές περαστικές που με πυρπόλησαν." Γράφει η λατρεμένη Μάρω Βαμβουνάκη.. Όταν μιλώ για τις σκιές αυτές που με πυρπόλησαν μιλώ για χειρονομίες.. αρώματα.. βλέμματα.. χαμόγελα που με στιγμάτισαν.. επειδή ακριβώς ξέφευγαν από τον έλεγχό σου.. κι ήταν ό,τι αγάπησα σε σένα. Δεν μπορώ να συμφωνήσω με τη λέξη κακοτυχία.. για την ακρίβεια νιώθω τυχερή που τα χάριζες σε μένα.. νιώθω πως μόνο εγώ τα έχω δει.. κι ας μη συνάδει η σκέψη αυτή με τη λογική.. Δε βαριέσαι; Μια ζωή εγώ αυτήν έχω σύμμαχο στις πράξεις μου.. ας είναι μέσα στην καρδιά μου εχθρός.

Όσο για το λίγο σου.. πάντα έτσι ήταν.. αντικειμενικά δίχως να κρυβόμαστε.. πάντα πιο λίγος.. πάντα πιο πίσω.. πάντα στο φάλτσο.. Τώρα.. μεταξύ μας.. οι δυο-τρεις παρενθέσεις, δε μετράνε.. Αντιλαμβάνομαι τελικά δεν την αποχωρίζομαι.. η λογική είναι πάλι εδώ. Μάλλον με προστατεύει..  Ξέρεις με τα χρόνια το ενοχικό μου σύνδρομο πήγε περίπατο.. Πάντα ταλαντευόμουν μαζί σου τον αυθορμητισμό μου ή για να είμαι πιο σαφής την έλλειψή του.. όμως δε μετανιώνω. Πάντα εγώ στο πολύ κι εσύ στο λιγότερο.. και τότε.. τότε καταλαβαίνεις πόσο πολύ θα πονούσε έτσι δεν είναι; πόσο ψυχοφθόρο θα ήταν.. Στην τελευταία μας συνάντηση..Θυμάσαι; Στο είπα.. Χαίρομαι που ζω αυτό μαζί σου.. Χαίρομαι που δεν ήμουν ποτέ και δε θα είμαι κανονικά μαζί σου.. με τη συμβατική έννοια.. Χαίρομαι που προχώρησα τη ζωή μου.. που βρήκα το λιμάνι μου.. που καταστάλαξα.. εσύ βεβαίως παραμένεις το "εξαιρετικό".. συνάμα με το απαγορευμένο.. ριζώνεις μέσα μου.. και το απολαμβάνεις. Για λίγο τα έχασες.. για λίγο αφήνεσαι όταν μιλάς για μένα και τον "άλλον".. Αλλά μάντεψε πάλι λίγο είναι.. κι αυτό το κατιτίς παραπάνω.. δεν ξέρω αν είναι ζήλια για τα κεκτημένα, εγωισμός, ή τελικά συναίσθημα. Δεν το ψάχνω.. οι στιγμές μας .. είναι ανείπωτα όμορφες.. αρκούμαι σε αυτές.. αρκούμαι σε σένα όπως σε έχω.. όπως με έχεις κι εσύ.. δίχως απαιτήσεις..

"Για φαντάσου.." ~ Μυρτώ

Είναι που κάποιες στιγμές, σ' αναζητώ τόσο δυνατά.. κλείνω τα μάτια και σχεδόν νιώθω τα χείλη σου στα δικά μου, ο ήχος της φωνής σου.. κι αυτό το χαμόγελο.. Η πόρτα του αυτοκινήτου που κλείνει πίσω σου και λίγο αργότερα εγώ στην αγκαλιά σου.. Κι έχω φυλαχτό την τελευταία φορά ώσπου να έρθει η επόμενη.. είναι που σε διώχνω τη μέρα αλλά το βράδυ εισβάλλεις αδιάκριτα με τόσο θράσος στα όνειρά μου.. κι απαιτείς τη θέση σου και τα συναισθήματά μου..

Είναι που κρατά τόσο λίγο κι αυτό το κάνει τόσο πολύ.. είναι που δεν μπορώ να είμαι μαζί σου.. είναι που δεν μπορείς παραπάνω από όσα δίνεις. Κάπου τον ζηλεύεις.. έτσι με φράσεις ελαφριές και χαριτωμένες το δείχνεις.. κάπου αμφιβάλλεις και λες "αν μ' αγαπάς ακόμα τότε.." Κι εγώ δεν απαντώ.. δεν απαντώ γιατί εσύ πρώτος μου έμαθες, όταν παίζαμε με καθαρά χαρτιά, όταν δεν ήσουν δεύτερος αλλά ο ένας, πως δεν υπάρχει "πάντα" να διασφαλίσει κανένα "σ' αγαπώ".. δεν υπάρχει έρωτας.. δεν υπάρχει έρωτας άφθαρτος, μέσα στην καθημερινότητα, μέσα σ' ένα σπίτι.. κι αν φτάσαμε στο άλλο άκρο.. πια δεν πειράζει ούτε εμένα. Άλλωστε όπως κάπου διάβασα, εσένα δε σε χρειάζομαι για να είμαι ευτυχισμένη. Σε χρειάζομαι για να μου φέρνεις έρωτα.. καρδιοχτύπι. Κι αν η αδυναμία που σου έχω τόσα χρόνια παραμένει.. κι αν σ' αγαπώ σήμερα.. αύριο δεν ξέρω. Αυτό το καρδιοχτύπι όμως να ξέρεις.. δε θα πάψει.
Όσο γράφω σκέφτομαι πώς θα αντιδρούσα εάν την επόμενη φορά που με έβλεπες έλεγες "Μη φεύγεις, δε με νοιάζει αν πρέπει.. μείνε μαζί μου.." λες; να χανόταν η μαγεία; να γινόμασταν συμβατικοί; ίσως και να έφευγα.. ίσως τελικά δε θέλω το ακούσω.. Για φαντάσου..

"No promises attatched.." ~ Μυρτώ

Μόλις χθες το συνειδητοποίησα.. Αυτό το χαμόγελο  που μόνο εσύ.. τόσο απλά μου φοράς στα χείλη.  Τυχαία.. σε μια ανάλαφρη τηλεφωνική κουβεντούλα που είχαμε.. Αυτό το "ανάλαφρη".. μη σου ακούγεται ..λίγο ή φθηνό. Όχι.. Σε καμιά περίπτωση. Παλέψαμε πολύ να το καταφέρουμε.. ματώσαμε. Θυμάσαι; 

Πέρασαν χρόνια για να καταλάβω, πόσο όμορφα άρχισα να περνάω μαζί σου.. όταν έπαψα να περιμένω να χτυπήσει το τηλέφωνο, όταν έπαψα να ζητώ, να εξηγώ.. να έχω απαιτήσεις από σένα αγάπη μου..

Τώρα.. τα λόγια είναι απλά δεν κρύβουν μισόλογα, κι εγώ δεν ψάχνω για σκιές.. 

Πόσο λατρεύω τον ήχο του γέλιου σου.. αυτό το γέλιο..

Διαπίστωσα πως τελικά είσαι ευτυχισμένος, είτε με κάποιον που σε αγαπά περισσότερο απ' ότι εσύ εκείνον, είτε με κάποιον από τον οποίο δεν έχεις απαιτήσεις. Το ενδιάμεσο απλά δεν το συνιστώ. 

Είναι που ξέρουμε πια καλά ο ένας τον άλλον.. είναι που χρόνια μετά, αυτό το "χώρια" σημαίνει πιο πολλά από το μαζί. Την ξέρουμε και οι δυο καλά.. αυτή τη μελωδία που μαγικά οδηγεί τα βήματά μας σ' ένα κοινό σημείο επαφής.. σε ένα γόρδιο δεσμό.. χωρίς απαιτήσεις και ταμπέλες..

Αυτή είναι και η πιο μεγάλη εγγύηση, για ένα -όχι όσο άλλα- ουτοπικό "πάντα" που γυρεύουμε όλοι κατά βάθος. Ένα πάντα που χωρίζεται από στιγμές μικρές μέσα στο χρόνο, μα τόσο έντονες.. ικανές να καλύπτουν ό,τι κονταροχτυπά αβυσσαλέα η καθημερινότητα. Κι εσύ, ακόμη αυτή τη μορφή της σχέσης μας δεν την απαίτησες, ήταν η εις άτοπων, πιο συνειδητή από τις επιλογές μας. Κάθε σταγόνα λοιπόν βροχής που πέφτει απόψε είναι ένα μεγαλύτερο "εσύ" που ριζώνει ακόμη πιο βαθιά μέσα μου.. Γιατί είσαι φίλος, εραστής, αγαπημένος, γιατί είσαι εσύ.. εσύ που μου έμαθες ότι εμείς οι δυο δε χρειάζεται να απομυθοποιήσουμε ο ένας τον άλλο..

"Είναι αυτές οι νύχτες.." ~Μυρτώ

Πάντα θαύμαζα αυτό το "κουμπάκι" του ύπνου που έχουν ορισμένοι.. Κατεβάζουν ρολά.. κλειδώνουν σκέψεις.. και.. είναι ώρα για ύπνο. Όταν έτσι εκ περιτροπής είναι όλα καλά.. θέλω να τα απολαύσω.. όταν πάλι δεν είναι, σκέφτομαι και ξανασκέφτομαι μέχρι να βρω λύσεις.. που ίσως δεν έρχονται ποτέ. Τίποτε άλλωστε δεν εξαρτάται μόνο από μένα κι από τον καθένα που βασανίζεται να βρει διέξοδο σε ό,τι τον απασχολεί. Είμαστε όλοι άρρηκτα συναισθηματικά εξαρτώμενοι από τους ανθρώπους με τους οποίους συνδεόμαστε προσωπικά. Είναι πάλι άλλες βραδιές.. που τις αγαπώ ιδιαίτερα για την ησυχία τους.. για ένα ποτήρι κρασί.. γλυκιές μελωδίες κι ένα καλό βιβλίο συντροφιά.. Πόσο θα ήθελα να κοιμάμαι και ξαπλώνοντας να μη με απασχολεί το παραμικρό.. κάπου διάβαζα πως ευτυχισμένος είναι εκείνος που όταν βραδιάζει δεν του λείπει τίποτα. Ευτυχισμένος!.. Άλλη κουβέντα αυτή, θα την ανοίξουμε κάποια στιγμή. 
Το έχω πάρει απόφαση.. δε θα τα πάω ποτέ καλά μαζί του.. Είναι που δεν έχω και τον έλεγχο στα όνειρά μου. 

"Σ' αγαπώ πάντα.." ~Μυρτώ

Μικρότερη, είχα ιδιαίτερη ανάγκη να ακούω τη λέξη "πάντα".. ένιωθα τόσο ασφαλής ακούγοντας την.. τόσο ήρεμη.. τόσο γεμάτη.

Ίσως επειδή ακόμη πίστευα στα παραμύθια..

Τώρα πια τη μισώ.. αν όχι τη μισώ, το λιγότερο με τρομάζει όταν την ακούω.. αντικρίζω ανωριμότητα, ανευθυνότητα.. παραμύθι.. και τα παραμύθια είναι για τα μικρά παιδιά.. για ανθρώπους που εθελοτυφλούν.. εγώ θέλω να ξέρω που βαδίζω.. Ίσως ζω πιο πεζά από ορισμένους.. ίσως δεν αφήνομαι, δεν απολαμβάνω.. αλλά το προτιμώ.. από το να χάνω χρόνο για να μαζέψω τα κομμάτια μου αργότερα.. από την ανώμαλη προσγείωση..

Δε φταίει εκείνος που στο λέει.. δε φταις εσύ που το είπες κάποτε.. φταίει ότι δεν μπορούμε να ξέρουμε τι μας επιφυλάσσει η ζωή.. αλλάζει ο τρόπος που αγαπάμε.. αλλάζει ο τρόπος που κοιτάζουμε κάποιον.. υπάρχουν και αστάθμητοι παράγοντες, τους οποίους ευτυχώς ή δυστυχώς να προβλέψουμε δεν μπορούμε.. 

Αλλάζουμε εμείς, τα δεδομένα, τα κριτήριά μας.. αλλάζουν ραγδαία όλα γύρω μας και μας επηρεάζουν.. γεγονός που συνειδητοποιούμε πολύ αργότερα βέβαια.

Δεν αποκλείω την αγάπη. Αποκλείω το "πάντα".. Αυτό το πάντα - μια επιταγή για το μέλλον, μια υπόσχεση - που περιλαμβάνει ίδια ένταση, ίδιον τρόπο, ίδια..ίδια.. ίδια.. όλα ίδια.. όλα ίδια, ενώ όλα θα είναι διαφορετικά..στην πραγματικότητα.

Την επόμενη φορά πες ..εσύ τουλάχιστον "Θέλω να σ' αγαπώ πάντα.." Τίμιο το βρίσκω.

Πρώην ονειροπόλα.. νυν ορθολογίστρια.

"Συνήθειά μου.. εσύ" ~Μυρτώ

Πάντα απολάμβανα τη μοναξιά μου.. την επέλεγα.. την άντεχα. Ήταν δείγμα αυτάρκειας.. το πιστεύω. Εάν είσαι καλά με τον εαυτό σου, η μοναξιά είναι καλή σου φίλη ανά διαστήματα. 
Χθες βράδυ.. χαλαρώναμε με ένα ποτήρι κρασί.. μου είπε πως είναι κουρασμένος και πάει για ύπνο. Εγώ δε νύσταζα.. έχω χαλάσει τη σχέση μου με τον ύπνο τελευταία. Κάπου εκεί συνειδητοποίησα πόσο έχουμε απομακρυνθεί. Κοιμόμαστε στο ίδιο κρεβάτι, αλλά δεν το "μοιραζόμαστε" πια. "Πόσο αδύναμη έγινες" λέω στον εαυτό μου.. έγινες από τότε που αποφάσισες να μείνεις μαζί του. Πόσο εξαρτώμενη..

Τον αγαπώ.. όμως ο λόγος που μένω είναι η συνήθεια..
Η συνήθεια που με ξεπερνά.

"Ταξίδι στο χρόνο" ~ Μυρτώ

ΣΤΑΣΗ ΠΡΩΤΗ:
.. Στο πατρικό μου.. μυρωδιά από καφέ βανίλια, κέικ, ζεστασιά, αγκαλιά της μαμάς μου, παιχνίδια με τον μπαμπά μου, συζητήσεις.. τόσες συζητήσεις.. το πιάνο με τις παρτιτούρες, γλυκιές μελωδίες, πληρότητα.. ευτυχία..ασφάλεια.. ένα αδιαίρετο, αιώνιο, αδιάσπαστο μαζί.. κι αφού είμαι ακόμη στη μικρή μου πόλη..την πόλη που μεγάλωσα.. 

 
 


ΣΤΑΣΗ ΔΕΥΤΕΡΗ: 
..οι αγαπημένοι μου, οι δικοί μου άνθρωποι, τόσο λίγοι.. μα τόσο δικοί μου.. η λαχτάρα μου, ο καφές και τα τσιγάρα μου.. το δεύτερο εγώ.. 
 

ΣΤΑΣΗ ΤΡΙΤΗ:
..στα σχολικά μου χρόνια, δέκα χρόνια και βάλε πίσω.. συνάντησα μιαν αθώα, ανέμελη, γλυκιά, αγάπη.. Την πρώτη μου αγάπη. Ξέρεις τι συνειδητοποίησα μ' ένα γρήγορο απολογισμό, σε σύγκριση με τους μικροαστικούς έρωτες που κουβαλώ από τα 25 μου κι έπειτα..; Ήταν η μόνη αληθινή.

Όσο για το παρόν.. 
όχι δεν επιστρέφω.. 
θα μείνω εκεί πίσω απόψε.. γιατί
Οι δικοί μου "ξένοι" είναι μακριά...

" Όνειρα " ~Μυρτώ

"Εάν δεις την ψυχή μου με ματωμένα γόνατα να τρέχει κοντά σου, μην τρομάξεις.. Δεν είναι τίποτα καλέ.. από το παιχνίδι είναι. Όλα τα απογεύματα της ζωής μου τα πέρασα, παίζοντας κυνηγητό με τα όνειρά μου." γράφει η αγαπημένη Αλκυόνη Παπαδάκη.

Κουράζει αγάπη μου αυτό το κυνηγητό.. με τα όνειρα.. με σένα..
Ξέρεις όσα είναι στο χέρι μου τα πραγματοποιώ. Όσα σε αφορούν με απογοητεύουν. Κι έπαψα να τα σκηνοθετώ. Ένας κομπάρσος ήσουν άλλωστε στη ζωή μου. Μετρώ πια τους ανθρώπους, μέχρι εκεί που πράγματι μπορούν να φτάσουν. Εσύ φτάνεις ν΄αγγίξεις μόνο τη σκιά σου. Πόσο άδεια είναι η ζωή σου.. Το έχεις σκεφτεί ποτέ; κι όχι επειδή εγώ υπάρχω υποτυπωδώς αλλά επειδή πράγματι έτσι είναι.. Λυπάμαι για τη μοναξιά που σε περιμένει.. Λυπάμαι για τα όνειρα που σε κυνηγούν και τους γυρνάς την πλάτη. Λυπάμαι γιατί ποτέ δεν κατάφερες να μάθεις πως μέσα στην ψυχή σου κουβαλάς μια εξορία.. Σε λυπάμαι..
Γι' αυτό λίγο πριν λυπηθώ και τον εαυτό μου.. φεύγω..
Έφυγα δηλαδή από προχθές.. έπειτα από εκείνο το φιλί στο οποίο για τελευταία φορά καρδιοχτύπησα.
Πάω να παίξω με τα όνειρά μου.. κι ας βράδιασε.

"Εσύ με ξέρεις πιο πολύ.." ~Μυρτώ

Όταν άκουσα αυτό το τραγούδι η μορφή της Χάριτος (θα γελάσει κάπου εδώ.. ξέρω!) μου ήρθε στο νου.. είναι ακριβώς για το στίχο αυτό, που λέει " τα μαγικά ταξίδια μου, τα έκανες κι εσύ.. Όταν η νύχτα μ΄έστελνε στα στέκια της ερήμου.. για σένα ήταν πάντα απλό.. να ψάξεις να με βρεις." Πόσο ανεκτίμητο..
Είναι η αδερφή, που ποτέ δεν είχα και επέλεξα να έχω, ούσα μοναχοπαίδι.. 
Ο πιο τρυφερός άνθρωπος που "ξέχασε" να μεγαλώσει.. Έτσι ήθελε.. Δεν της αρέσει βλέπεις.. ο κόσμος των μεγάλων.. όσο τα παραμύθια που τις ψιθυρίζουν..
Είναι ο άνθρωπος μου, δίχως δεύτερη σκέψη.. είναι μια ανοιχτή αγκαλιά και με τα βιώματα μας, αδιάψευστους μάρτυρες,  το ξέρω.. θα είναι πάντα. Με νιώθει.. δίχως λέξεις και περιττές κουβέντες.. είναι ο βράχος που στηρίζομαι όταν "χάνομαι".. Είναι το χέρι που θα κρατά το δικό μου.. σα μια αιώνια, σφιχτή, ιδιαίτερη, αξέχαστη,   
-Χειραψία-..
Λέει.. είμαι ωμά ειλικρινής.. δεν της αρέσει αυτό. Θα συνεχίσω να είμαι γιατί σ' αγαπώ..!
Στον άνθρωπο που ξέρει όλες τις "πληγές" και τις "γρατζουνιές" τις ψυχής μου.. 
Στη Χαρούλα μου..

"Ιδανικοί Έρωτες" ~ Μυρτώ

Επινοούμε ιδανικούς έρωτες και τους τοποθετούμε σε ανθρώπους τόσο μέτριους τόσο λίγους.. το διάβασα κάπου το πρωί και το λάτρεψα. Πόσο αληθινό.. Έτσι έκανα κι εγώ με σένα.. Ακόμα κι όταν κατάλαβα ότι οι ιδανικοί έρωτες παίρνουν σάρκα και οστά μόνο στα βιβλία.. έμεινα εδώ. Ακόμα κι όταν διαπίστωσα πως το δικό μου το πολύ δεν γεμίζει το δικό σου λίγο.. δεν έφυγα. Δίχως ταμπέλες και τίτλους.. κοντά σου. Όλες τις εποχές.. σε ήλιο.. συννεφιά και βροχή.. σου κρατούσα το χέρι. Χρόνια ολάκερα χωρίς απαιτήσεις. Μάλλον σ' αγάπησα.. κι αν σ' αγάπησα, σ' αγαπώ. 
Μόνο μπροστά σου ένιωθα παιδί.
Ένα ευάλωτο παιδί που ωστόσο ...δε μου ταίριαζε αγαπημένε.